Καλώς ήρθες!

Κι εκεί που έχεις συνηθίσει στην μοναξιά στην συνήθεια στον καθημερινό αγώνα για επιβίωση, να που έρχεται ένα πλάσμα να σου αλλάξει τα πάντα!
Ξαφνικά βρίσκεσαι σε άλλον κόσμο! Πιο χρωματιστός, γεμάτος νόημα, όνειρα, και επιθυμίες.
Δεν το σκέφτεσαι πως έγινε! Απλά κάθεσαι και το απολαμβάνεις!
Περιμένεις ένα μήνυμα της, μία λέξη της! Όση ώρα είναι μακρυά σου τρώγεσαι με τα ρούχα σου! Την σκέφτεσαι. Τι φοράει; Χαμογελάει; Ξανακοιτάς το κινητό σου, το email σου! Ξανά και ξανά.
Υπέροχες στιγμές ανυπομονησίας να βρεθείς δίπλα της. Να την κάνεις να χαμογελάσει! Να γελάσει. Να ερωτευτεί!
Δεν σε νοιάζει τίποτα και κανένας! Μόνο αυτή υπάρχει!
Σου γέμισε τον μικρό σου κόσμο! Τώρα πια χορεύεις στον ρυθμό της.
Ζεις επιτέλους.
Τα μάτια χαμογελάνε! Σπίθες πετάνε! Οι γύρω σου καταλαβαίνουν την αλλαγή σου!
Θες να πιάσεις τον κόσμο όλο και να τον γονατίσεις μπροστά στα πόδια της! Τόσο δυνατός νιώθεις!
Θες να της δώσεις τα πάντα! Δεν έχει σημασία πως! Σημασία έχει να το κάνεις! Και θα το κάνεις!
Μονολογείς! Λες το όνομα της! Ουφ! Έρωτας είναι πανάθεμα με!
Θες να το φωνάξεις σε όλον το κόσμο ότι είσαι ερωτευμένος! Το κάνεις!
Σήμερα το έκανα στην θάλασσα!
Στάθηκα στο μπαράκι την ώρα που πίναμε μπύρες και είπα ”Παιδιά την προσοχή σας! Να σας πω ότι είμαι ερωτευμένος και το γουστάρω!”
Ο κόσμος σαν να πάγωσε για μερικά δευτερόλεπτα! Μετά όμως έπεσαν τα γέλια και τα κεράσματα σύννεφο! Είσαι ερωτευμένος το λες απλά και ακόμα και οι δίπλα σου χαμογελάνε!
Είναι η Θεά σου. Είσαι ο ικέτης της! Τόσο απλά και μοναδικά αισθάνεσαι! Είναι σημαντική, μοναδική! Της το δείχνεις! Γελάει! Σου γελάει ο κόσμος!
Κάνεις σχέδια; Όχι! Το τώρα μετράει! Μην χάνεις στιγμές κάνοντας σχέδια! Απολαμβάνω το κάθε λεπτό μαζί της! Το ζω! Τι καλύτερο;
Ένα θα σου πω κορίτσι : Καλώς ήρθες στην ζωή μου.

Αναπολώντας τα αστέρια…

Μεγάλωσα στις φτωχογειτονιές της Δραπετσώνας. Θυμάμαι ακόμα φίλους παιδικούς. Ακόμα και τώρα τα λέμε που και που χάρη στην τεχνολογία (Βλέπε Φατσομπούκ & email).

Αυτό που θυμάμαι έντονα είναι η έννοια της γειτονιάς και της παρέας. Πηγαίναμε σχολείο όλοι μαζί και τσοντάραμε όλοι μαζί για να αγοράσουμε απέναντι από ένα ψιλικατζίδικο λαστιχένιο μπαλάκι για να παίξουμε μπάλα στα διαλλείματα. Γυρνώντας από το σχολείο πετάγα την τσάντα μου και πάλι έξω στην γειτονιά να παίξω με την παρέα. Μπάλα και πόλεμος ήταν το ημερήσιο μενού! Καθόμασταν γύρω γύρω παίρναμε ξύλα από το ξυλουργείο του Κου Θανάση καρφώναμε ένα μανταλάκι επάνω και τα όπλα μας ήταν έτοιμα! Τα πυρομαχικά μας ήταν τα λάστιχα από το μπακάλικο! Θεέ μου τι όμορφα χρόνια! Ανεμελιά παρέα και παντού γέλια φωνές και φασαρία! Και οι μαμάδες από πίσω να φωνάζουν και καλά θυμωμένα ”Βρε αλήτη Τάκη πότε θα μαζευτείς κωπρόσκυλο μέσα” και έλεγε ο Τάκης και ο κάθε Τάκης ”Έλα ρε μαμά με τους φίλους μου είμαι!” Και η μαμά γύρναγε το κεφάλι της και έκρυβε ένα τεράστο χαμόγελο. Άρεσε στην μαμά να βλέπει ευτυχισμένα παιδιά να τρέχουν να παίζουν!

Και περιμέναμε όλοι το Σάββατο εγώ και οι φίλοι μου που θα μας έπαιρνε ο Πατέρας μου εμένα και τους φίλους μου στο τρίκυκλο να μας πάει στην Ελευσίνα για μπάνιο στην θάλασσα! Παιχνίδι ατελείωτο και γυρνούσαμε αργά το βράδυ! Τα πιο ευτυχισμένα μας Σάββατα ήταν αυτά!

Κι ερχόταν το βραδάκι. Πόρτες Παράθυρα ανοιχτά! Κι άκουγες κόσμο να γελά να έρχονται φίλοι στο κάθε σπίτι! Άκουγες τα πάντα και γέλαγες κι εσύ με τα αστεία τους πολλές φορές! Τι ωραίες βραδιές ήταν αυτές!

Πολλές φορές καθόμασταν στα σκαλιά του σπιτιού μπροστά! Μέχρι αργά το βράδυ. Και πέρναγε κόσμος με χαμόγελο και μας χαιρετούσαν! Και εγώ τι έκανα; Κοίταγα συνέχεια τα αστέρια και μου άρεσε πολύ! Και μετά όταν ήμουν στο κρεβάτι μου τα κοιτούσα από το ανοιχτό μου παράθυρο! Τι μαγεία ήταν αυτή;

Πέρασαν τα χρόνια φύγαμε από την Δραπετσώνα, μεγαλώσαμε, κάναμε οικογένεια. Έχουμε παιδιά, και αυτοκίνητο (Πάει το τρίκυκλο του Πατέρα μου) μένουμε στα Β. Προάστεια πια. Μέσα σε κουτιά. Πάει το σπίτι στην Δραπετσώνα με την αυλή που ήταν γεμάτο λουλούδια και λεμονιές. Έγινε και αυτό πολυκατοικία. Η παρέα αντικαταστάθηκε με μία οθόνη και τα γέλια έγιναν χαρακτήρες στην οθόνη ”χαχαχαχαχαχαχα”. Δεν υπάρχει χρόνος να βρεθώ με τους φίλους μου. Όλοι δουλεύουν από το πρωΐ ώς το βράδυ. Το κεφάλι μας γέμισε προβλήματα για πολύ δυνατούς λύτες! Πάνε και τα Σάββατα! Αποφάσισα να δουλεύω και τα Σάββατα.

Και κάθομαι το βράδυ στο μπαλκόνι μου που βλέπω τα σώβρακα του Κυρ-Αντώνη απέναντι που μόλις τα έχει πλύνει. Σηκώνω το κεφάλι μου που και που ψηλά μήπως δω τα αστέρια αλλά μάταια δεν τα βλέπω. Και σκέφτομαι ”Πόσο άτυχη είναι η κόρη μου. Ποτέ δεν θα γνωρίσει την γειτονιά την παρέα την όμορφη αυλή του σπιτιού στην Δραπετσώνα” Τι κόσμο να της δώσω ως Πατέρας; Αυτά σκέφτομαι και θλίβομαι.

Μα τι κάθομαι και σκέφτομαι ε; Μαλακίες σκέφτομαι! Έχει η κοράκλα μου τις Barbie και τις Poly pocket για να παίζει! Σιγά μην χρειάζεται παρέα! Κι εγώ έχω μία τζιπάρα σωστή. Χέστηκα για το τρίκυκλο του Πατέρα μου. Δεν θυμάμαι που κατέβαινα όταν φτάναμε Ελευσίνα και ήμουν μαύρος από το καυσαέριο; Σαν μπουρλοτιέρης ήμουν. Ποιος τα χρειάζεται αυτά; Σιγά τώρα έχω το Facebook για τους φίλους μου να τα λέω. Πρέπει να βγαίνουμε;

Αστο διάολο πέρασε ή ώρα… Κάτσε να κλειδώσω την πόρτα και τα παράθυρα….

Φεύγοντας ρίχνω μία τελευταία ματιά στον ουρανό… Ακόμα δεν βλέπω τα αστέρια…

ειμαι θρασυτατη

Το twitter επεσε. Γιατι;

Λογω Assange;

λογω γενικων αποκαλυωεων;

λογω λαων;

Ρε παιδια παρτε το αποφαση ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ!!!!!!!!!!!!!!

ΠΑΛΙ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΟΥΜΕ!