Ταξίδια

Νανουριζόμουν με τους νοσταλγικούς ήχους της φωνής του Gardel το σύμβολο μιας γενιάς που ακούμπησε και την επόμενη,αυτή της μητερας μου συνοδεύοντας τα πρώτα μου άτσαλα βήματα με τις νότες του τάνγκο,του βρώμικου εθνικου χορού απο τα καταγώγια του Μπουένος Άιρες κατ’ευθείαν στα επαρχιακά σπίτια με τις λικνιστές νοικοκυρές.

Η πόλη βρισκόταν κοντά στα βόρεια σύνορα,μεγάλωσα μαθαίνοντας τη γλώσσα Aymara ή έστω αρκετά απο το ιδίωμα,και κάτι ψιλά απο Quechua, μαθαίνοντας παραδοσιακούς χορούς από τις fiestas όπως το huyano,το trote και το malambo.Όποιος ήθελε να πάει στα carnavalitos έπρεπε και να ξέρει να χορεύει.Και ποιό παιδί δεν ήθελε να παει στο carnaval.Ήμασταν απίστευτα πειθήνια πλάσματα όταν μας απειλούσαν οτι δεν θα μας έπαιρναν μαζί.Μετά τα πρώτα βηματάκια ,τα σαχλά και μπερδεμένα,τα πόδια μου αναδιπλώθηκαν σε φιγούρες και σε αυτοσχεδιασμούς,εξελίχθηκα σε maestra του συντονισμού όπως όλοι μας.Χόρευες κι ένιωθες τις κινήσεις του παρτενέρ σου.Χωρίς περιθώρια λάθους ή πτώσεων πανω στους αλλους χορευτες.Αντε και να πατούσες κάποιον κατα λάθος,με τί μούτρα να ξαναβγείς να χορέψεις.
Μα και να μη μπορείς να χορέψεις μια αξιοπρεπή cumbia ή merengue ούτε αυτο έλεγε. Καθόσουν στην γωνίτσα σου προσποιούμενη οτι παίρνεις μια “ανάσα” προκειμένου να μη γίνεις ρεζίλι.

Μετά ήρθε και το tango.Ευλυγισία και αισθησιασμός πληρης αποποινικοποίηση του αμαρτωλού χορού.Πίσω απο τα χειροκροτήματα κρυβόταν συνήθως το αυστηρό βλέμμα των θείων και των παππούδων οταν παρεκτρεπόμασταν “λίγο”.Και μετά είπαμε οτι “μεγαλώσαμε αρκετά ωστε να εξαφανιζόμαστε στα δασάκια με τον διαλεχτό μας μήπως και ανταλλάσαμε ενα φιλί στα κλεφτά.Και προκύπταμε ξανά στα σπίτια μας απο διαφορετικούς δρόμους κάτω απο τα αυστηρά βλέμματα των γειτόνων έτοιμοι να σημάνουν συναγερμό στην παραμικρή παρέκκλιση των ένοχων βλεμμάτων μας.

Πολύ αργότερα μας ήρθαν οι μεγάλοι έρωτες σε λατιν κλάμπ ανα την υφήλιο όπου ψάχναμε με λαχτάρα να βρούμε κάποιον με τους ίδιους ρυθμους στην κίνηση μετά απο αλλεπάλληλες απογοητεύσεις των σπουδαγμένων σε σχολές χορού”Μάθετε μάμπο σε πέντε ταχύρρυθμα ” καταλήγοντας συνήθως σε παταγώδεις πτώσεις στο γυαλισμένο σανίδι ή σε εξόφθαλμες εκτοξεύσεις υποδημάτων.Μα άλλο η εκμάθηση,αγαπητοί,και άλλο να κυλάει στο αίμα.

Συγκρούσεις επί συγκρούσεων,απέλπιδες προσπάθειες να ξαναβρεθεί ο ρυθμός που κάπου χάθηκε και ακόμη αγνοείται και αφισοκολλήσεις για την τύχη του: “Ζητείται πεπειραμένος παρτενέρ”

Μεγαλώνοντας περιορίσαμε τους άτυχους αδαείς φίλους μας στα σπίτια,για εκπαίδευση.Στη μέγιστη απόγνωση παρατούσαμε τους άσχετους παρτενέρ μας για να χορέψουμε με τους ομόφυλούς μας.Σίγουρη επιτυχία χωρίς ρίσκα σπασμένων κνημών και ξεχαρβαλωμένων τακουνιών κάτω απο τα υποψιασμένα βλέμματα των άκαμπτων επίδοξων χορευτών εξοστρακισμένοι στούς καναπέδες.

Φυσικά τώρα θα σκέφτεται κανείς πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε με το ρυθμό μέσα μας.Πραγματικά είμαι.Αλλά δεν πρόκειται να αποκαλύψω τί ακριβώς συνέβη οταν πρωτοπροσπάθησα να χορέψω συρτάκι.Αφήστε το καλύτερα.Ακόμη γελάω.

Αν βρεθήκατε εδώ περιμένοντας κάποια βαρύγδουπη πολιτική ανάλυση ή κάποια ανάρτηση σχετική με τα κοινωνιολογικοπολιτικοοικονομικά δεδομένα,χίλια συγνώμη.Μου τελείωσαν.Προτιμώ να χορέψω.

Advertisements

One response to “Ταξίδια

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s