Versos Bandidos

Άργησα κατα ένα χρόνο σε σχέση με τον Orwell.Βρέθηκα στα χώματα σου το 1985.Αλλά στα μάτια μου ήταν σαν να ζούσα στο 1984 όταν πέρασα τη λαμπερή είσοδο του Odeon και,στριμωγμένη ανάμεσα στο πλήθος,σχεδόν δίπλα στην έξοδο κινδύνου,προσπαθουσα να μιλήσω με τους φίλους μου,κοίτα να δείς κοριτσάκι ήμουν σχεδόν.Με πράσινο μαλλί καρφί,πρόκες και όλα τα αξεσουάρ που είχα επιλέξει με την άφιξή μου στη χώρα σου.Πανκιό απο τη Ν. Αμερική ε, τον άξιζα τον χαρακτηρισμό που σε έκανε να κοκκινήσεις όταν με κοίταξες.Και που μ’έκανε να χαμογελάσω δολοφονικά νομίζοντας οτι εσύ είχες εκστομίσει την καταραμένη λέξη.
Περασμένα ξεχασμένα.
Μου έμεινε όμως το στριμωξίδι,να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον χασκογελώντας.Δεν μπορώ να το ξεχάσω,όπως δεν μπορώ να ξεχάσω και οτι βρισκόσουν πίσω μου πλαγίως και διαγωνίως ρίχνοντας εκείνα τα εφηβικά βλέμματα

Τώρα θα μπορούσα να πώ πως εμπεριείχαν αθωότητα.Πού να φανταστώ οτι ασφυκτιούσες στα σπίτια με τα κόκκινα τούβλα,στους υγρούς δρόμους και στα σφιγμένα χαμόγελα.Τελικά το μόνο που αγαπάς σε μένα είναι η ευκολία να χαμογελώ και η γνησιότητα του πληθωρικού μου γέλιου

Κακήν κακώς έφυγα απο τη χώρα σου πρίν απο εσένα.Ακολούθησες τα βήματά μου χωρίς κάν να το ξέρεις αφήνοντας πισω έρημα blind dates που δεν μάς βγήκαν,βρετανικές καπελαδούρες και πόζες μπροστά απο τους καθεδρικούς.Χαθήκαμε στην πορεία,ξαναβρεθήκαμε,μπερδευτήκαμε σε γεωγραφικούς παραλλήλους που,ώς εκ θαύματος,πάντα συνέπιπταν,βρισκόμασταν στα ίδια σημεια του πλανήτη στις πιό απίθανες χρονικές στιγμές και παντα χάναμε ο ένας τον άλλον.Παντρευτήκαμε με άλλους,κάναμε παιδια με άλλους,ξεσπιτωθήκαμε αμφότεροι και ποτέ δεν συναντιωμασταν μεχρι την αποφράδα μερα -ή νύχτα;- που τυχαία εντελως συναντηθήκαμε σε ένα απο τα πιό ηλίθια κοινωνικά δικτυα του διαδικτύου.Οχι δεν ήταν στο Facebook μη βγαζετε εύκολα συμπεράσματα.
Ούτε κι έχει σημασία.Σημασία έχει μόνο οτι δεν αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλον οταν μιλούσαμε για τα ίδια στέκια ή οταν συγκρίναμε τις συναυλιακές μουσικές μας εμπειρίες που κραύγαζαν οτι ήμουν εγώ κι εσύ ήσουν εσύ.Όποιος έχει μάτια δεν συνεπάγεται οτι βλέπει.

Η στραβομάρα αυτή μας έφερε στις ατέλειωτες συζητήσεις εκτός πραγματικότητας,στα βράδια με τις καταιγίδες κι εμείς ακόμη στο μπαλκόνι ατενίζοντας τον λεκτικό μας λαβύρινθο απο επιχειρήματα και αναμμένα κεριά,τους ξαφνικούς κεραυνούς απο γλωσσικά ιδιώματα αποσβολώνοντας τον έτερο συνομιλητή και τις ένοχες σιωπές με τις σκιές μας μόνο να κατοπτρίζονται στα πλακάκια της αυλής.

Ατελείωτα τηλεφωνήματα ,απαιτητικά μηνύματα και ώρες πτήσης περισσότερες και απο αεροσυνοδούς: οι ζωές μας για τρία χρόνια.Μετά ήρθε η εμμονή νά’ρθεις εδώ και η λογική οτι δεν γίνεται.Έτσι απλά και καθόλου φιλικά.Ο εκνευρισμός μου κάθε φορά που μού’στελνες με μήνυμα τις ώρες άφιξης και αναχώρησης.Η ακαμψία σου οταν χόρευα ή τραγουδούσα.Η δυσκολία και των δύο να ενστερνιστούμε μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας.Οι προσπάθειες σου να μαθεις κάποια γλώσσα για να μιλάς με τη σιωπή μου και η άρνησή μου να αφυδατώσω το λεξιλόγιό μου μόνο για να σου πώ καλημέρα.

Πόσο θέλει να έρθει η αποσύνθεση.Όσο στριμωχνόμουν τόσο πιό επιθετική γινόμουν κι εσύ είσαι ακόμη ο εύκολος στόχος.Βρίζω την υιοθετημένη κουλτουρα σου,την αποσυντεθιμένη φιλοσοφία που σου πέφτει σε κομμάτια κάθε φορά που αρθρώνεις μια θεωρία,τις κλεμμένες λεξεις που χρησιμοποιείς και τον σαρκασμό σου,το φλέγμα που ενδεχομένως διδάχτηκες στην πρώτη δημοτικού.Κι απο τη μεριά σου μισείς την όψιμη πολιτικοποίησή μου,τις πολεμικές ιαχές εναντίον των πάντων και την υπερβολική άμυνά μου.

Όταν δεν είμαστε μαζί κοιμόμαστε με το τηλέφωνο στο χέρι αλλά δεν απαντούμε στις κλήσεις.Κοιμόμαστε πάνω σε μηνιαία αποκόμματα αερογραμμών,κάρτες πτήσης και εγκρίσεις τελωνείων.Κι όταν είμαστε μαζί η σιωπή σπάει με τον ήχο της τα τζάμια.Οι λέξεις “σ’αγαπώ” πεφτουν με θόρυβο στο πάτωμα κομματιασμένες,θρύψαλα απο εύθραυστο γυαλί που και να τα μαζέψω,το μόνο που θα καταφέρω θά’ναι να κοπώ.

Αυτή η ψεύτικη κατανόηση όσων περνώ εδώ ή η δική μου προσποίηση οτι εισαι βολεμένος καπου αλλου,μας έχει μετατρεψει σε εθνικιστικά κτήνη,έτοιμοι να ανοίξουμε πυρ στην πρώτη λέξη που θα αρθρώσει ένας απο τους δυό.Δεν μισώ ό,τι είσαι αλλά ό,τι αντιπροσωπεύεις. Και τούμπαλιν.

Κοίτα τώρα ποιό είναι το μέγα κατόρθωμά μας.Ανθρωπάκια με την ελάχιστη νοημοσύνη γίναμε κι εμείς οι “πεφωτισμένοι”.Ενστερνιστήκαμε όλα τα δεινά του κόσμου και τα ενσωματώσαμε παντού όπου μας υπέδειξαν χωρίς αντίρρηση καμμια.Θύμισέ μου σε παρακαλώ,για ποιά επανάσταση μιλούσαμε;
Η ένοχη σιωπή τώρα αντανακλά μόνο τις ενοχές μας
De heroes a bandidos

Advertisements

One response to “Versos Bandidos

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s